Met de Zambezi hebben we ruim 75.000 kilometers gereden

Familie van Ommeren kampeerde ruim 11 jaar met een Zambezi, dit is hun ervaring.

Na ruim 11 jaar korte en lange vakanties en dus ook korte en lange reizen hebben we onze kanariegele Zambezi met achtertent, complete voortent, varioluifel, keukenluifel, vliegtuigkeuken, schokbrekers en 2 groenmetalen jerrycans verkocht. En wel aan de eerste reactie op onze advertentie. Aansluitend kwam er een lawine aan belangstellenden via de e-mail binnen met daaronder een aantal zeer serieuze reacties van mensen die het liefste nog dezelfde dag waren komen kijken.

Nu we de Aart Kok Tuareg wel al hebben gekocht maar nog niet kunnen ophalen door onze oranje gezinde wensen, geeft het wel een melancholiek gevoel. Onderstaand verhaal is dus ook een beetje een afscheidsbrief in het dagboek van onze Zambezi periode.

Over wegen die zelf niet wisten dat ze een weg waren

Met de Zambezi hebben we ruim 75.000 kilometers gereden over snelle wegen, kronkelwegen, hete stoffige of juist modderige zandwegen, opstuivende of gelukkig natte steenslagwegen, doorwaadplaatsen, boswerkerspaden, wegen zonder naam en wegen die zelf niet wisten dat ze een weg waren. En dan hebben we het nog niet over de prachtige en soms ook weer zo snel mogelijk weg zijn plekken waar de Zambezi allemaal gestaan heeft. Onderweg op een plek in de vrije natuur met vaak alleen de voortent als luifel opgezet, of op een mooie camping in vol ornaat met alles op- en uitgezet. Nagenoeg altijd met belangstelling van passanten of andere kampeerders.

Wij zijn mensen die graag een rustige plek opzoeken en we denken dat het ons alsnog vele kilogrammen koffie en vele glazen wijn en limonade heeft gekost, maar het heeft ook vele gezellige momenten opgeleverd. De beperkingen in welk en hoe wij ons reisdoel wilden bereiken zaten eerder in onze eigen beperkingen dan in de mogelijkheden van de Zambezi.

Rondtrekken

De laatste jaren, wanneer we trekkend waren, klapten we vaak alleen de deksel met de wagentent open zonder de dissel los te koppelen van de auto, terwijl de kinderen hun eigen Quechua tentjes in de lucht gooiden. In enkele minuten waren we dan tot stomme verbazing van de toeschouwers klaar om te koken, zo nodig met de keukenluifel over de openstaande achterklep aan de dakrailingen van de auto bevestigt, of klaar om na een lange autorit nonchalant met elkaar weg te lopen naar het campingrestaurant. De volgende ochtend waren we dan ook weer snel rijklaar. Zijn er nog andere tenttrailers waarmee dat zo snel en comfortabel kan?

Favoriete herinneringen

Veel herinneringen, aan Denemarken en Frankrijk met vier fietsen op stevige steunen op de deksel van de Zambezi en aan een moment met z’n drieën op een dikke gronddeken in de deksel rond een minitafeltje met een kaartspel, de gaslamp opgehangen als warmte bron, de jongste dochter met een boek en iPod comfortabel in ons bed, een stortbui kletterend op het tentdak en met enkele centimeters water rondom en onder de Zambezi. Alleen moet je dan niet nodig moeten plassen. Hoezo, die ellende van het opzetten van de tent in de regen?

Leuke herinneringen aan een van onze eerste Zambezi avonturen op de drukke sprookjescamping aan de Overijsselse Vecht met de beide meiden in hun eigen kasteel (achtertent) of aan de vele keren met het prachtige uitzicht op de ondergaande zon over het Koevordermeer, met een zee aan ruimte en voldoende eigen plek voor de hele familie met aanhang. Beschermd tegen te veel zon door de breed uitgezette varioluifel of tegen te veel wind door de tot schaapskooiluifel gesloten varioluifel. Die heeft ons heel wat comfort geboden, evenals de kleine varioluifel boven de keuken.

Herinneringen aan de knusse beschutting van de voortent met het dikke zorgvuldig rondom dichtgeritst kuipgrondzeil, afgedekt met een in de locale winkel van sinkel gekocht tenttapijt en met onze gaslampen en visserskacheltje op gascartouches als warmtebronnen. Ons antwoord tegen de onverwachte kou en de sneeuw in juli/augustus in de Hautes Pyrénées.

Herinneringen aan elf jaar vakanties en de duizenden kilometers met schitterende plekken door midden en noord Scandinavië en de heerlijkste (rendier) hamburger die we ooit gegeten hebben, in Vardø de meest noordoostelijke commune van Noorwegen aan de Barentszzee. Het gevolg van het vermengen van culinaire tradities van een avontuurlijke Amerikaanse vrouw en een stoere Noorse visser.

We gaan er van uit dat we met de Tuareg niet veel hoeven in te leveren en weten dat we er andere voordelen weer voor terug krijgen. De eerste bladzijden van het Tuareg dagboek zijn al geschreven.

Tekst & beeld: Familie van Ommeren